Het in de 15e eeuw gebouwde huis diende tot de 19e eeuw als woonplaats voor kanunniken. Zijn huidige naam "Casa del Diablo" (Huis van de Duivel) dankt het aan een prominente antiklerikale revolutionair die er rond 1836 woonde. Vanwege zijn rode haarkleur en zijn weinig voorbeeldige gedrag kreeg hij de bijnaam "El Diablo Royo" (De Rode Duivel). Hij maakte gebruik van de ontmachting van Mendizábal om zich talrijke kerkelijke goederen toe te eigenen - waaronder dit gebouw.
Architectonische kenmerken
Aan de buitenkant bevindt zich nog een islamitische muur van metselwerk, die aan de binnenkant werd onderbroken door de bouw van kelders. Het smeedijzeren hekwerk dat een buitenopening afschermt, dateert uit de 15e eeuw en toont kunstzinnige versieringen: zigzag-inkepingen aan de randen, met de hand gegraveerd met een beitel, evenals ornamentjes in de vorm van pijlpunten met vergelijkbare inkepingen. Een plantaardig ornament vormt de bovenste bekroning.
Bijzonder opmerkelijk is het raam met twee spitsbogen, dat rust op een zuil met cilindrische schacht. Het kapiteel is versierd met plantaardige motieven en een achthoekige abacus. De eveneens achthoekige basis werd bij een latere vergroting van het raam voor de helft bedekt. Een aangrenzend raam had een zeer vergelijkbaar ontwerp, maar werd tijdens renovatiewerkzaamheden vernietigd.
De uit gestampte leem opgetrokken gevel was oorspronkelijk bepleisterd met sgrafitto-werk, dat leek op de decoratieve motieven van het hekwerk. Vandaag de dag zijn daarvan slechts kleine fragmenten bewaard gebleven.
Interieurinrichting
Het interieur werd aangepast aan de behoeften van die tijd: in het onderste deel bevinden zich kelders, de eerste verdieping is geplaveid en beschikt over bijgebouwen voor de paarden. Het plafond van de ingang is versierd met een cassetteplafond gemaakt van gesneden balken met gotische motieven.
Op de tweede verdieping bevindt zich een statige zaal met een prachtig cassetteplafond van rijk gesneden balken. Dit herhaalt de decoratie van het reeds beschreven raam, dat zich ook in het interieur van de zaal bevindt en zo voor een eenheid van het geheel zorgt.
Bron: Gemeentehuis van Daroca
Dit bijzondere cultuurmonument zou na een vakkundige restauratie een echt juweeltje kunnen worden.
